The Most Beautiful Lake
The plan for the day was a journey with an uncertain outcome: a trip to Pangong Tso, a pristine lake straddling the border between India and China. It stretches 150 kilometers, and both nations lay claim to it. The uncertainty lay in the accessibility; halfway there, a decision had to be made regarding which route to take. A high-level consultation took place among the members of the tourist drivers' association. Our driver had the loudest voice and set off first, choosing the shortest route. It was far from certain that the road hadn't turned into a river. It turned into quite an adventure. The road—which barely deserved the name—often did indeed suddenly transform into a river. Yet, miraculously, we always made it to the other side. Not every car was so lucky, and a few parts were lost along the way. The many people waiting for yet another traffic jam amused themselves by taking tough-looking selfies. But finally, there was the lake. Good heavens, what a beauty. I have rarely seen such a beautiful blue—a blue that kept shifting in shade. It was framed by awe-inspiring Himalayan giants, many with snow-capped peaks. Rocks can be truly beautiful, too. The walk along the shore in the evening light was unforgettable. Tibetans live here. Tashi Delek.
The Most Beautiful Lake
Een tocht met onzekere afloop was vandaag het plan. Naar het Pangong Tso, een volmaakt meer op de grens van India en China. 150 km lang. Ze claimen het allebei. Onzeker zat hem in de bereikbaarheid. Halverwege moest er beslist worden welke route we zouden nemen. Hoog overleg tussen de leden van de bond van toeristenchauffeurs. Die van ons had het hoogste woord en vertrok als eerste. Hij koos de kortste weg. Het was allerminst zeker dat die weg geen rivier geworden was. Het werd een avontuur. De weg die die naam nauwelijks verdiende bleek vaak inderdaad plots in een rivier te veranderen. Maar wonderwel bereikten we steeds de overkant. Niet iedere auto was zo fortuinlijk en er werden ook wat onderdelen verloren onderweg. De vele wachtenden voor weer een opstopping vermaakten zich met stoere selfies. Maar uiteindelijk was daar het meer. Jezusmina wat een schoonheid. Mooier blauw heb ik zelden gezien, een blauw dat ook steeds van tint veranderde. Omsloten door ontzagwekkende Himalaya reuzen, vaak met sneeuwkappen. Wat kunnen rotsen ook mooi zijn. De wandeling langs de oever in het avondlicht was onvergetelijk. Hier wonen Tibetanen. Tashi Delet.
