Itmad-ud-Daula
Zo, we hebben het weer bijna gehad. Vannacht terugvlucht vanuit Delhi, maar nog een hele dag stuk te slaan in Agra. Weer in de onderhandeling modus met de bende riksja drivers die rond het hotel rondhangen en na de deal wij maar hopen dat de bestemming is overgekomen. We beginnen met het enige hoogtepunt dat nog niet bezocht is. Het mausoleum van Itmad-ud-Daula. Oneerbiedig ook wel de “Baby Taj” genoemd. Maar het stond er al eerder, is ook van wit marmer gemaakt. Hier werden voor het eerst edelstenen in het marmer ingelegd vandaar die andere bijnaam: het juwelenkistje. Het is schitterend, maar ik kan bijna geen wit marmer meer zien. Het is daarnaast ook een feministisch monument. Gebouwd door een vrouw die ook nog eens politiek de touwtjes in handen had. Na dit laatste bezoek aan Agra’s attracties bleef nog één taak over. Sheroes Hangout. Het is een café dat overlevenden van zuuraanvallen zowel een inkomen als steun biedt. Het collectief doorbreekt stigma's en helpt vrouwen uit achterstandssituaties kansen te vinden voor persoonlijke groei en herstel. Naast het veranderen van maatschappelijke opvattingen ondersteunt Sheroes overlevenden op medisch gebied en steunt de vrouwen bij de zoektocht naar gerechtigheid. Zuuraanvallen zijn wrede misdrijven die erop gericht zijn slachtoffers te verminken in plaats van te doden; hierbij wordt gebruikgemaakt van zuren die ernstige brandwonden, littekens en trauma's veroorzaken, en die vooral vrouwen treffen. Daders zijn vaak moeders en andere familieleden. In het restaurant werd een indringende video vertoont. Klinkt allemaal zwaar en dat is het ook. Ook dit is India. En, terug op aarde, waarom lijken zoveel Indiase mannen op André Hazes? Of is het andersom?
