Agra on the edge
For anyone interested, we have two spare train tickets from Mathura to Agra to give away. The offer of a quick taxi ride for less than twenty euros—compared to a two-hour train journey plus taxis to and from the stations for fifteen euros—is simply too tempting to pass up. In Agra, the day is a constant hustle of offers where you’d save money even without a loyalty card. Nikky tries to be far too nice to all the vendors, which only drives up the price for things we didn't even want. It’s a learning process. Look, I was practically born here; I’ve almost got the same complexion by now, and I say "no" before the question is even asked. The Agra Fort—or rather, palace—is worth the steep entrance fee. It leads to plenty of interesting encounters with locals, and we find ourselves playing the victim just as often as the performer. I’m snapping away like crazy. A lot of shots are ruined because the humidity is at least 100%, causing fogging inside my camera in the 42-degree heat. Wiping it doesn't help. We head back to the hotel early to enjoy its serene calm and—for the first time in ages—some cold beer. After two bottles, I’m out cold. Hence this late blog post.
Agra on the edge
Voor de liefhebbers hebben we nog twee treinkaartjes Mathura-Agra voor de geef. Het aanbod van een snelle taxirit voor minder dan twintig euro tegenover 2 uur treinen plus taxi’s van en naar stations voor 15 euro is te aantrekkelijk. In Agra is het “hosselen” de hele dag met aanbiedingen waarbij je zelfs zonder bonuskaart nog geld overhoudt. Nikky probeert veel te aardig te zijn tegen al die aanbieders wat de prijs alleen maar opvoert voor zaken die je niet wilde hebben. Het is een leerproces. Kijk, ik ben hier bijna geboren, heb inmiddels bijna dezelfde kleur en zeg al nee voor de vraag. Het fort, of eigenlijk paleis, van Agra is de heftige toegangsprijs waard. Het levert veel mooie raciale contacten op en we zijn weer even vaak slachtoffer als uitvoerend artiest. Ik knip me rot. Veel mislukt want de luchtvochtigheid is op zijn minst 100% wat met een temperatuur van 42 graden mist in mijn camera veroorzaakt. Wrijven helpt niet. Al vroeg terug naar het hotel met haar serene rust en voor het eerst in lange tijd koud bier. Na twee flesjes gaat het licht uit. Vandaar deze late blog.
