High Passes
We set off on a mountain pass tour. We had to tackle three of them today. Lots of bends, sweeping vistas, and mountains—after all, we were in the Himalayas. One of the passes was incredibly busy; people wanted to capture the pride of having made it there. Selfies, stunts, and romantic moments were all being snapped. At times, the testosterone was palpable. It was such a bustling scene compared to the old days. Then again, India’s population has nearly doubled in the last 22 years, and people have learned to drive—though not everyone, mind you. Things quieted down after Kargil. The road often disappeared or became much narrower. We drove alongside—or looked down from great heights at—the mighty Indus River in all its sacred glory. And there were plenty of soldiers; the country has to be defended against hostile Pakistan, after all. It was a Muslim area, too, and Ayatollah Khomeini remains immensely popular here. We ended our magnificent journey in Garkone, a small village nestled between towering mountains where the traditions of old Ladakh were still celebrated. We were met with such warmth from the locals during our long walk through the village—though that likely won't last long, as the first tour groups were already arriving in search of an "authentic experience."
Finally, our driver was acting a bit unhinged. A driver is supposed to know everything—especially the way. He couldn't find the hotel in Garkone and refused to ask anyone for directions. We finally managed to persuade him to ask someone—just as we’d reached the end of the road. The man turned out to be the owner, and we were standing right in front of the guesthouse. I’ve rarely seen anyone look so relieved.
High Passes
Vertrokken voor een passentocht. We moesten er drie ronden vandaag. Veel bochten, veel vergezichten en veel bergen. We zijn tenslotte in de Himalaya. Bij een van die pasdoorgangen was het enorm druk. De trots daar te zijn moest gefotografeerd worden. Selfies, kunstjes en romantiek werden vastgelegd. Soms spatte het testosteron er van af. Wat een drukte vergeleken bij eerdere tijden. Maar de bevolking van India is ook bijna verdubbeld in die laatste 22 jaar en ze hebben ook auto leren rijden. Niet allemaal; overigens. Na Kargil werd het rustig. De weg was vaak weg en een stuk smaller. We reden langs of zagen van grote hoogte de machtige Indus rivier in heel haar heiligheid. En veel militairen. Het land moet tenslotte verdedigd worden tegen dat boze Pakistan. Het was ook voor een deel moslim gebied en Allatoya Khomeihi is hier onverminderd populair. We eindigde na een magnifieke tocht in Garkone. Een klein dorpje ingeklemd tussen enorme bergen waar het oude Ladakh nog gevierd werd. Wat een warmte van de mensen kwam ons tegemoet op de lange wandeling door het dorp. Zal niet lang meer duren want de eerste toergroepen verschenen al voor een excursie naar authenticiteit.
Tot slot was onze driver een beetje over de wap. Als driver moet je alles weten en vooral de weg. Hij kon het hotel in Garkone niet vinden en wilde het ook aan niemand vragen. Eindelijk hadden we hem zo ver, we waren aan het einde van de weg, dat hij iemand benaderde. De man bleek de eigenaar en we stonden pal voor het guesthouse. Zelden iemand zo opgelucht zien kijken.
