Populair Monastery
Morning light or evening light—it makes no difference to me. Few moments are more visually satisfying—or, indeed, bring such happiness. Especially in the mountains. You do need a bit of sun, though. That isn't always guaranteed here in Ladakh right now, although the weather turns out better every day than the forecasts promise. Today we headed back to Leh, but not before stopping "in the middle of nowhere" for a cup of coffee with our driver's grandparents. It was quite amusing: a bench had been set up by the roadside, complete with a cloth, coffee, and cookies. After that, it was time for the Alchi Monastery. The proliferation of tourist facilities—countless restaurants and souvenir stalls—was staggering. Where will it all end? Photography was strictly forbidden inside the monastery; you even had to hand over your mobile phone. I decided to stick to the rules today. So, no photos—but everyone really ought to see it. It is a place of overwhelming beauty that brings tears to your eyes. And bumps to your head; the doorways were less than 120 cm high. It was a wonderful three-day trip through western Ladakh, and we’ll need to properly recover from it tomorrow. A bit tired.
Populair Monastery
Ochtendlicht of avondlicht, het is mij om het even. Er zijn weinig momenten die je visueel meer bevredigen. Gelukkig maken zelfs. En in de bergen helemaal. Je hebt er wel wat zon bij nodig. Die is niet altijd voorhanden nu in Ladakh al is het iedere dag weer beter weer dan de voorspellingen ons beloven. Vandaag op de terugweg naar Leh maar niet voordat we onderweg, 'in the middle of nowhere ‘een kopje koffie dronken bij de grootouders van onze chauffeur. Heel grappig stond er langs de weg een bankje met een kleedje met de koffie en de koekjes opgesteld. Daarna was het tijd voor de Monastery van Alchi. De opbouw aan toeristenfaciliteiten in de vorm van ontelbare restaurants en souvenirstalletjes was onthutsend. Waar moet dat naar toe? In het klooster was het strikt verboden te fotograferen, je moest zelfs je mobile inleveren. Ik besloot mij er van daag maar aan te houden. Geen beelden dus maar iedereen moet daar wel gaan kijken. Overweldigende schoonheid waar je tranen van in je ogen krijgt. En bulten op je hoofd. De deurtjes waren minder dan 120 cm hoog. Het was een mooie driedaagse tocht door het westen van Ladakh waar we morgen echt van moeten bijkomen. Beetje moe.
