Tea with Strawberries
And there I was at last in the Cameron Highlands. It had been on the itinerary for a while, but now I was actually walking through the tea plantations. It was much more touristy than Google and all the others would have you believe; it was even bombastic. The crowds, the high-rises, the fast-food joints, and especially the overdose of attention focused on the strawberry. I didn't know you could build so much entertainment around the strawberry. The entire landscape is being ruined by greenhouses on virtually every mountain slope. The old English country houses and their structures designed to project power are completely hidden from view just to attract tourists. There are still some hotels from earlier times, but you have to search for them. Fortunately, you don't need greenhouses for tea, and that is where the beauty can still be found, although bouncy castles and amusement halls are starting to pop up there too. And of course, the love arches to stand under. And buses to guide the lazy person past those bushes. Walking is unhealthy, as is evident once again. Yes, it goes up and down, because that tea needs to catch as much sun as possible. Later, after hours of walking, I rewarded myself with a cup of real tea. They don't make it like that at home anymore. My granny used to make them like that. She was very meticulous about it. With milk.
Just before I left the Camaron Highlands behind me again, I decided to drive up Gunung Brinchang with my coffee grinder of an unidentified brand. Yes, it was steep and yes, the paving wasn't clean everywhere, but I started to feel a sense of unease when only Land Rovers were coming down. I also had to open a gate, and shortly after that, I was actually stopped. They laughed, those Land Rover show-offs, but I was urgently asked not to attempt those last 600 meters. Oh well, the view up there was beautiful too.
Tea with Strawberries
Daar was ik dan eindelijk in de Camaron Highlands. Stond al eens op het programma maar nu liep ik toch echt door de theeplantages. Het was veel toeristischer dan Google en al die anderen je doen geloven, het was zelfs bombastisch te noemen. De drukte, de hoogbouw, de vreetschuren en vooral de overdosis aandacht voor de aardbei. Ik wist niet dat je zoveel entertainment om de aardbei heen kunt bouwen. Het hele landschap wordt verwoest door de kassen op vrijwel alle berghellingen. De oude Engelse landhuizen en hun gebouwen om macht uit te stralen worden helemaal aan het oog onttrokken om maar toeristen te trekken. Er zijn nog wat hotels uit vroegere tijden maar dat is zoeken. Gelukkig heb je voor thee geen kassen nodig en daar is de schoonheid nog te vinden, al duiken daar de springkussens en vermaak hallen ook al op. Natuurlijk ook de liefdesbogen om onder te gaan staan. En busjes om de luie mens langs die struiken te leiden. Lopen is ongezond dat blijkt maar weer. Ja het gaat op en af want die thee moet wel zoveel mogelijk zon pakken. Later, na uren lopen, beloonde ik mij met een kopje echte thee. Zo zetten ze die bij ons niet meer. Mijn oma maakte ze vroeger zo. Was ze heel secuur mee bezig. Met melk.
Vlak voordat ik de Camaron Highlands weer achter mij liet, besloot ik ook nog met mijn koffiemolentje van een onbestemd merk de Gunung Brinchang op te rijden. Ja, het was steil en ja niet overal een propere bestrating maar ik begon onraad te voelen toen er alleen nog maar Landrovers naar beneden kwamen. Moest ook nog een hek open maken en vlak daarna werd ik toch echt tegengehouden. Ze moesten lachen, die Landrover patsers, maar ik werd dringend verzocht die laatste 600 meter niet meer te proberen. Ach, het uitzicht was daar ook al mooi.
