Streetart in Penang
I have photographed countless murals, graffiti, and street art in my life, but nowhere was it created with as much humor and emotion as here in Penang. Not only have the artists poured their heart and soul into their work, but they have also brought out the soul of the city. An artwork awaits around every street corner; you have to walk a tremendous amount to find them, but in return, you collect a beautiful album of art. The rich mix of Malay, Chinese, Indian, and European influences that makes this city so amazing is reflected on the sometimes dilapidated walls. This art originated in the late sixties/early seventies in New York and Philadelphia, where young people began spraying names and images on walls and train cars as a form of protest or as a signature. Coincidentally, that is also the time I was at art school myself, where we mainly produced very tame work back then. Well, what do you expect? Working with sidewalk chalk had just been banned for the youth. Street art was not yet allowed and initially met with little appreciation. It wasn't until the eighties that the large murals appeared. Fortunately, there is no ban here in Penang, although there were probably a few raised eyebrows at the beginning as well, wondering whether all of that should simply be allowed. They have gained many tourists in return. I was certainly not the only one filling up my camera.
Streetart in Penang
Heb in mijn leven al ontelbare murals, graffiti en streetart gefotografeerd maar nergens was het met zoveel humor en ontroering gemaakt als hier in Penang. Niet alleen hebben de kunstenaars hun ziel en zaligheid in het werk neergelegd maar ook de ziel van de stad naar boven gehaald. Achter elke straathoek wacht een kunstwerk, je moet er enorm veel voor lopen maar dan verzamel je een prachtig album van kunst. De rijke mix van Maleise, Chinese, Indiase en Europese invloeden die deze stad zo geweldig maakt komt terug op de soms vervallen muren. Deze kunst ontstond eind jaren zestig/begin jaren zeventig in New York en Philadelphia waar jongeren uit protest of als handtekening namen en beelden op muren en treinstellen begonnen te spuiten. Dat is toevallig ook de tijd dat ikzelf op de kunstacademie zat waar we toen vooral heel braaf werk maakten. Ja, wat wil je, het werken met stoepkrijt werd voor de jeugd net verboden. Straatkunst mocht nog niet en kon ook in het begin op weinig waardering rekenen. Pas in de jaren tachtig kwamen er de grote murals bij. Hier in Penang gelukkig geen verbod al zullen er hier bij het begin ook wel wat wenkbrauwen gefronst zijn of dat allemaal zomaar moest kunnen. Ze hebben er veel toeristen voor terug gekregen. Ik was bepaald niet de enige die zijn camera vol schoot.
