Ko Kho Khao
Gisteren afscheid genomen van de boys. En, iets te voortvarend, ook van de foto’s van die dag, een fractie te snel van de camera verwijderd. Weg herinneringen, of in ieder geval: zonder bewijs. Maar nu dan terug op Phuket want daar ten noorden valt nog wat te ontdekken, al is er ook al genoeg ontgonnen. Eerste stop: Phang Nga Bay. Maar zonder boot zie je er weinig meer dan een soort Zuiderplas. Dus: een boot geregeld. Dat kost wat, vraagt om stevig onderhandelen, en levert uiteindelijk een licht ongemakkelijke zitplek op vanwaar je naar rotsen en water staart. Indrukwekkende rotsen, dat wel. Uiteraard hebben ze allemaal de vorm van dieren, als je maar lang genoeg kijkt. De bekende plekken komen voorbij, tot en met het inmiddels volledig uitgemolken James Bond Island. Nieuw voor mij waren de kano’s, maar voor de rest voelde het als een déjà vu. Ik was hier tenslotte al twee keer eerder, lang geleden. Het moslimdorp op palen stond er nog steeds. Alleen met ietsje wat meer winkeltjes. Jezus. Opmerkelijk hoe in veertig jaar de tanige, gebruinde vissers ineens hun BMI in de gaten lijken te moeten houden. De tocht was eigenlijk overbodig maar de nostalgie wil ook wat. Na een paar uurtje cruisen door bergen en bossen met zo nu en dan een dorpje reed ik Takua Pa binnen. Een wonderlijk mooi geconserveerd stadje. Ik was nu echt terug in de tijd. Een cadeautje. De tocht had mij weer vlakbij de kust gebracht dus de keuze viel op een strandje om te slapen. De reservering vermelde niet dat de bungalows op een eilandje lagen en de rit van een half uurtje werd vanwege de veerboot een uurtje langer. Wachten bij een haventje is geen straf en ik was nog net voor zonsondergang op het strandje.
