Empty Beaches
On Ko Kho Khao, my little island by accident, I woke up a few days ago and was amazed by the empty beaches. I’ve seen quite a few from Khura Buri to far south of Kao Lak, but here you can still very easily imagine yourself as Robinson Crusoe. If there were people at all, they were locals. In a hammock or gathered around a few food stalls. Of course, there are plenty of resorts, of which you mostly see the backs, but there is still plenty of paradise left. And when you enter such a resort, you aren't overrun either. Although you sometimes have to dodge a yoga class on the beach. For a temporarily lonely old man like me, those luxury hotel complexes aren't an option either. I prefer drinking my coffee at a small stall on the beach. No, Thailand and its beaches are not lost yet. Incidentally, I did drive through the area where the Christmas 2004 tsunami struck hard. Many monuments and large cemeteries still serve as reminders of this. And the ubiquitous signs indicating the escape routes. I already knew many of those places well back then, and the disaster made a deep impression on me. Then and now, here in these divine places, you feel insignificant as a human being and realize that nature, with its beauty and power, is far above you.
Empty Beaches
Op Ko Kho Khao, mijn per ongeluk eilandje, werd ik een paar dagen geleden wakker en verbaasde mij over de lege stranden. Ik heb er van Khura Buri to ver onder Kao Lak heel wat bekeken maar je kunt je hier nog heel goed Robinson Crusoe wanen. Als er al mensen waren, waren het locals. In een hangmat of rondom een paar eettentjes. Natuurlijk zijn er volop resorts waarvan je vooral de achterkanten van ziet maar er blijft nog genoeg paradijs over. En als je zo’n resort binnengaat word je ook niet overlopen. Al moet je op het strand soms een yoga klasje ontwijken. Voor een tijdelijk eenzame oude man als ik zijn die luxe hotel complexen ook geen optie. Ik drink liever mijn koffie bij een klein tentje op het strand. Nee, Thailand en haar stranden zijn nog niet verloren. Ik reed overigens hier wel door het gebied waar de tsunami van kerst 2004 hevig toesloeg. Veel monumenten en grote begraafplaatsen herinneren hier nog aan. En de overal aanwezige borden met de vluchtroutes die aangegeven worden. Ik kende toen al veel van die plekken goed en de ramp maakte grote indruk op mij. Toen en nu hier op deze goddelijke plekken waan je je nietig als mens en weet je de natuur met haar schoonheid en kracht ver boven je.
