Song Wat calling

Song Wat—another neighborhood that has risen from obscurity. Instagram is not just used here, it’s worshipped. Life happens on a phone. On a screen. By now, the mobile phone is just another everyday object. We, I included can’t live without it anymore. Still, it’s a shame how much it has come to control us. We hardly talk to each other anymore, only through that device. Young people don’t even speak into it—they just look at it. Fixated on whatever appears, as if the screen decides what matters. Chatting hasn’t been “chatting” for a long time; it’s called Snapchatting now—though even that is probably already outdated. The street scene plays along effortlessly. Beggars casually shake their cups, eyes fixed on their screens. Street vendors loudly promote their goods without looking up. Street cooks stir meat in their woks with practiced ease, while watching their favorite TV series. And us? We bump into each other because that same little screen doesn’t tell us where we’re going. Half-year-old babies used to be capable of two things: peeing and pooping. These days, there’s a third: swiping. A smoke break is no longer a conversation, but a shared silence—everyone absorbed in their own screen. We declare love through our phones. Breaking up is even faster. Give it a few more technological steps and the first orgasm via a screen will present itself. Shortly after that, no doubt, the first AI baby will follow. Via 6G, of course. A pity, really.
Life used to be so simply convivial. We looked at each other. Eyes met, and sometimes there it was, that sudden shiver. Thirty years ago, we would have found dating apps completely unnecessary. Travel was physical. you had to be somewhere to say anything meaningful about it. Ah, Es war einmal. These days, you no longer run into those friends from the Netherlands by chance. You drop a pin on a map and they know exactly where you are. The beer, and the white wine flowed generously. That was cozy. Still in Bangkok. In the last café, one of us left his phone behind.

Song Wat calling

Song Wat; weer zo’n wijk die opgestaan is uit de vergetelheid. Instagram wordt hier beleden. Leven op een mobieltje. Het leven speelt zich af op een scherm. Alledaags inmiddels, die mobiele telefoon. We, ik ook, kunnen niet meer zonder. Maar het blijft zonde dat het ding ons zo is gaan beheersen.

Gesprekken voeren we nog nauwelijks met elkaar, alleen via dat apparaat. Jongeren praten er niet eens meer in, ze kijken ernaar. Gefixeerd op wat er verschijnt, alsof het scherm bepaalt wat er toe doet. Chatten heet allang geen chatten meer maar snapchatten, al is zelfs dat waarschijnlijk alweer hopeloos ouderwets. Het straatbeeld doet vrolijk mee. Bedelaars schudden achteloos hun bekertje, maar hun blik zit op het scherm. Straatverkopers prijzen luid hun waar aan, zonder op te kijken. Straatkoks scheppen het vlees routineus rond in de wok, maar kijken hun favoriete tv-serie. En wij? Wij botsen tegen elkaar op, omdat datzelfde schermpje ons niet vertelt waar we lopen. Baby’s van een half jaar konden vroeger twee dingen: piesen en poepen. Tegenwoordig is daar iets bijgekomen: swipen. Een rookpauze is geen gesprek meer, maar een gezamenlijke stilte, ieder verzonken in diens eigen scherm. Liefde verklaren we via onze telefoon. Uitmaken gaat nog sneller. Nog een paar technologische stappen en het eerste orgasme via een beeldscherm dient zich aan. Kort daarna volgt ongetwijfeld de eerste AI-baby. Via 6G, dat spreekt vanzelf. Zonde eigenlijk. Het leven was ooit zo eenvoudig gezellig. We keken elkaar aan. Ogen vonden elkaar, en soms was daar ineens die siddering. Datingapps zouden we dertig jaar geleden volkomen overbodig hebben gevonden. Reizen deed je fysiek, je moest ergens geweest zijn om er iets zinnigs over te kunnen zeggen. Ach, ‘Es War Einmal’. Nu loop je die vrienden uit Nederland niet meer toevallig tegen het lijf. Je zet een speld op de kaart en de ander weet precies waar je bent. Het bier en de witte wijn, vloeiden rijkelijk. Gezellig was dat. Nog steeds in Bangkok. In het laatste café liet een van ons zijn telefoon liggen.