The Long Walk

Op 15 november 1999 , om omstreeks 1 uur ‘s-middags liepen wij Rome binnen. Anderhalve maand te vroeg. Het heilige jaar stond nog ruimschoots in de steigers. Nu moest ik een speciaal euforisch gevoel krijgen? Mijn vermoeidheid zal in een klap verdwijnen? Juichend kan ik over de eindstreep . . . ? Weinig van dit alles. Goed opletten op het waanzinnige verkeer, uitkijkend naar het door ons gereserveerde hotel, het hoofd schudden om de ons omringende lelijkheid van de Romeinse buitenwijken. Daar hield ik mij mee bezig. Pas onder het langverwachte plaatsnaambord van de stad Rome kwam er een gevoel van tevredenheid. Natuurlijk huilde Karin. Die kan dat. Dat zag er zo ontwapenend lief uit dat ik hiervan een brok in mijn keel kreeg. Rome had daar weinig invloed op. Wat viel er dan wel te voelen? Eerder teleurstelling dat het lopen nu afgelopen was, dat het zeer regelmatige, geordende en strak geregisseerde vrije leventje afgelopen was. Het lijkt een tegenstelling, maar zelden heeft zo een zo regelmatig leven zo’n gevoel van vrijheid teweeggebracht in mijn leven. Het plan speelde al een jaar of wat. Lopen. Lopen naar Rome. In 2000! Iedere rechtgeaarde katholiek(?) zou dat éénmaal in zijn leven moeten doen. Het was een van de weinige dingen die mij als geloofwaardig bijgebleven waren uit de lessen godsdienst uit mijn kindertijd. Bij de rest van de dogma’s, adviezen, bevelen en bangmakerijtjes had ik een gezond wantrouwen in betrouwbaarheid, geloofwaardigheid en uitvoerbaarheid. Dit leek mij toen al wel wat. Waarbij ik nooit een pausbezoek ingecalculeerd heb. De paus uit mijn jonge jaren was ook Pius de twaalfde(?). Een creep met een eng brilletje en een sinistere blik op zijn gezicht die ongetwijfeld voor hemels door moest gaan. Nee, die man rekende ik, tot ongenoegen van de onderwijzers, niet tot mijn jeugdhelden. Het jaar 2000 leek ideaal. Een nieuw millenium. Het heiligste jaar welk het christendom te bieden heeft. Rome stond al jaren in de steigers om zich in volle glorie te kunnen tonen, de huidige paus wilde maar niet dood gaan omdat hij bij zijn eigen feestje wilde zijn en wij waren ook wel weer aan iets avontuurlijks toe. Toch zijn wij op 21 augustus 1999 begonnen met lopen. Drie weken daarvoor hadden wij El Teide beklommen, op het Spaanse eiland Tenerife, en omdat zoiets als een berg beklimmen altijd iets onoverwinnelijks bij je teweegbrengt namen wij een onverwacht besluit. Nu of nooit. Wat zouden wij nu het liefst doen, zeiden wij aan het diner met een heerlijke Italiaanse wijn onder handbereik. Naar Rome lopen! Totaal onvoorbereid, ongetraind, een drukke -goed lopende- grafisch ontwerp/reclame studio om in de steek te laten, een tuin waar nodig het gras gemaaid moest worden, kortom alles zat tegen. Maar morgen kun je dood zijn en het leven begint vandaag. Uitgezwaaid door vele vrienden en familieleden liepen wij het paadje af wat loopt van onze voordeur naar de weg. Wij hadden het gered. Om kwart voor tien die ochtend zat ik nog achter m’n computer de laatste klusjes af te werken om daarna de accu uit de auto te halen -drie maanden stil staan schijnt niet goed te zijn voor zo’n ding- mijn rugzak te pakken en om klokslag 10 over tien op z’n Brabants “aan” te lopen.

The Thirteen Week, Rome!

Week 13/19 november 1999 Campo di Mare(Ladispoli)-Palidoro (Ladispoli)-Roma (stadsgrens)-Roma (centro) Ofschoon de vakantie al begonnen lijkt moet er toch nog gelopen worden. We moeten met de bus teru...
Lees Meer

The Twelfth Week, Via Francigena

Week 12/12 november 1999 Piancastagnaio-Aquapendente-Valentano-Tuscania-Tarquinia-! rustdag-Civitavecchia-Campo di Mare 148 km Totaal 2019 km Het weerbericht was zeer onheilspellend voor deze zaterdag...
Lees Meer

The Eleventh Week, Mud

Week 11 San Gimignano-Colle di Val d'Elsa-Siena-rustdag-Buonconvent6o-Montalcino-Vivo d'Orcia-Piancastagnaio 137 km In San Gimignano was de kerk wel open. Voor twaalf piek mochten wij erin. Dat worden...
Lees Meer

The Tenth Week, Washed to the Sea

Week 10/vrijdag Villafranca-Marinella-Lido di Camaiore-Lucca-rustdag-Fucecchio- Castelfiorentino-San Gimignano De tiende week. Naar zee gespoeld Il tempo è bruti. Italia è un lago. Nu ben ik een groot...
Lees Meer

The Ninth Week, Rain in Italy

Week 9/vrijdag 22 oktober Casalpusterlengo-Piacenza-Castell'ArquaEto-Pellegrino Parmense-Solignano-Berceto-Montelungo di Pontremoli- Villafranca 162 km. Totaal 1566 km. De negende week. regen in Itali...
Lees Meer

The Eight Week, The Po Basin

Week 8/vrijdag 16 oktober Santa Maria MaggiKore-Canobbio-Orino-Varese-Saronno-Milaan- Tavazzano-Casalpusterlengo 175km De achtste week. De Po-vlakte over! Er zijn van die dagen . . . Vandaag zaterdag ...
Lees Meer

The Seventh Week

7e week/vrijdag 8 oktober Brienz-Meiringen-Guttannen-Oberwald-Mörel-Simplon Dorf-Domodossola-Santa Maria Maggiore 190 km Met sneeuw en andere avonturen Italië in. The Day After. Voorzichtig probeerden...
Lees Meer

The Sixt Week

De 6e Week/Vrijdag 1 oktober Winkel (F)-Delémont(CF)-Moutier-Solothurn-Burgdorf-Eggiwil- Kennemeriboden-Brienz 164 km De zesde week. Grüss Gott Een nieuw land, een nieuw lied, dezelfde voeten. Zwitser...
Lees Meer

The Fifth Week

De 5e week/vrijdag 24 september Le Claquette-Saint Croix aux Mines-Fréland-Col de la Schlucht- Le Markstein-Thann-Altkirch-Winkel:201 km (voor de statistici: 1e week boven de 200) De vijfde week. De A...
Lees Meer

The Fourth Week

Daar lopen we weer. Weten jullie wel dat er aan een knie wel 43 kanten zitten en dat die allemaal op wel 7 manieren pijn kunnen doen. Om nog maar niet te spreken over inwendige pijnen, steken, scheute...
Lees Meer

The Third Week

De derde week eindigend in Frankrijk Van Dahnen in Duitsland naar het Luxemburgse Vianden met een rustdag naar Berdorf, Grevenmacher, Montenach naar Bouzonville. Nog geen 5 minuten geleden vroeg 'ze' ...
Lees Meer

The Second Week

De tweede week. Het eerste buitenland¸ België oh België wat een verknipt maar mooi land zijt gij. Maar voordat we in België waren hadden wij nog het grote genoegen om een bezoek te mogen brengen aan V...
Lees Meer

The First Week

De eerste week. Zuid-Nederland op z’n mooist. Inmiddels de zesde dag en de pijn is nu zo draaglijk geworden dat er voor het eerst geschreven kan worden. We zitten in de gelagkamer van Café-Penstion de...
Lees Meer