Tigers on the way

 

Tigers on the way

Onderweg dieper Arunachal Pradesh in reed ik al uren in de bergen toen er voor mij een aantal auto’s kris kras op de weg stonden. Ik vroeg aan een van de automobilisten waarom ik er niet door kon en het antwoord was verrassend. Een tijger was langs de weg gesignaleerd. Had hij deze gezien? Nee, de ‘spotter’ was al doorgereden. Broodje aap? Kan zijn al was dit wel het leefgebied van deze katachtigen. Toch maar mijn raampje dichtgedraaid. Probeerde te bedenken op welk volk de mensen hier nu het meeste leken. Chinees? Ver weg, een beetje maar zeker niet, Tibetaans zat er tussen maar te ver weg, Indiaas liep er genoeg hier maar leek geïmporteerd. Birma had ik ook overwogen maar dat was het ook niet. Plots viel het kwartje, men leek het meest op de Thai. En gezien de herkomst van veel Thaise bergvolkeren kan dat kloppen. En nog iets. Het was altijd een genot in dit soort landen om de wegwerkers tijdens hun pauze bij elkaar te zien zitten kletsen. Nu zie je ze te vaak, meters van elkaar, op hun telefoon alleen. We worden geteisterd door die sociale media.

Ik ben in Seppa. Op weg naar de Ziro vallei. Geen toeristen hier en het ziet er ook een stuk armer uit. Ze hebben wel een speciaal politiekantoor voor vrouwen. Met bijbehorende politieauto’s. Minder vrouwvriendelijk zijn de waarschuwing borden langs de bergwegen. Tenminste, ze gaan ervan uit dat alleen mannen rijden. Ik had ze verzameld, die borden, vandaag weinig ander beeld. En, overigens, dat interview ging niet door. De broer had alleen tijd in de middag. Maar toen was ik al hier.