Tigers on the way
While traveling deeper into Arunachal Pradesh, I had been driving through the mountains for hours when I encountered several cars parked haphazardly across the road. I asked one of the drivers why I couldn’t get through, and the answer was surprising: a tiger had been spotted by the roadside. Had he seen it himself? No—the person who spotted it had already driven on. An urban legend? Perhaps, though this is indeed the natural habitat of such big cats. I decided to roll up my window, just in case. I tried to figure out which ethnic group the local people resembled most. Chinese? Not quite—there might be a faint resemblance, but that’s not it. Tibetan? Also not quite right. There were plenty of Indians around, but they seemed to have come from elsewhere. I even considered Burmese, but that didn’t fit either. Suddenly, it clicked: they looked most like the Thai people. Given the origins of many Thai hill tribes, that actually makes sense. And another thing: it used to be such a pleasure in countries like this to see road workers sitting together, chatting during their breaks. Now, you too often see them sitting meters apart, alone with their phones. We are truly plagued by social media.
I am in Seppa, on my way to the Ziro Valley. There are no tourists here, and the area appears significantly poorer. They do, however, have a dedicated police station for women—complete with its own police vehicles. Less female-friendly, though, are the warning signs along the mountain roads; they clearly assume that only men are behind the wheel. I’ve been collecting photos of these signs—there wasn’t much else to capture today. Oh, and as it turns out, that interview didn’t happen. The brother only had time in the afternoon, but by then, I had already arrived here.
Tigers on the way
Onderweg dieper Arunachal Pradesh in reed ik al uren in de bergen toen er voor mij een aantal auto’s kris kras op de weg stonden. Ik vroeg aan een van de automobilisten waarom ik er niet door kon en het antwoord was verrassend. Een tijger was langs de weg gesignaleerd. Had hij deze gezien? Nee, de ‘spotter’ was al doorgereden. Broodje aap? Kan zijn al was dit wel het leefgebied van deze katachtigen. Toch maar mijn raampje dichtgedraaid. Probeerde te bedenken op welk volk de mensen hier nu het meeste leken. Chinees? Ver weg, een beetje maar zeker niet, Tibetaans zat er tussen maar te ver weg, Indiaas liep er genoeg hier maar leek geïmporteerd. Birma had ik ook overwogen maar dat was het ook niet. Plots viel het kwartje, men leek het meest op de Thai. En gezien de herkomst van veel Thaise bergvolkeren kan dat kloppen. En nog iets. Het was altijd een genot in dit soort landen om de wegwerkers tijdens hun pauze bij elkaar te zien zitten kletsen. Nu zie je ze te vaak, meters van elkaar, op hun telefoon alleen. We worden geteisterd door die sociale media.
Ik ben in Seppa. Op weg naar de Ziro vallei. Geen toeristen hier en het ziet er ook een stuk armer uit. Ze hebben wel een speciaal politiekantoor voor vrouwen. Met bijbehorende politieauto’s. Minder vrouwvriendelijk zijn de waarschuwing borden langs de bergwegen. Tenminste, ze gaan ervan uit dat alleen mannen rijden. Ik had ze verzameld, die borden, vandaag weinig ander beeld. En, overigens, dat interview ging niet door. De broer had alleen tijd in de middag. Maar toen was ik al hier.