Festival Day
Rain had been forecast, but the local Buddha had managed to find a few gaps in the clouds, and some sunlight even managed to break through. First, I had to find a different hotel; the place where I’d been staying was freezing cold, the bed was as hard as a wooden plank, and the Wi-Fi was barely flickering—a real connection was practically non-existent. A person can endure a lot while traveling, but there are limits. There’s a "Diverse Cultural Heritage" festival happening in town—exactly my kind of thing, with colorful traditional costumes, music, and dance. After some searching, I found the venue, which—aside from a few armed soldiers—was completely deserted. "Things get going here at two o'clock, sir." So, I headed off to Penga Teng Tso Lake instead—certainly no hardship. It was high up, and white with snow. I’ve become a master of navigating hairpin bends, and driving through clouds is a breeze. It was a beautiful ride, and the yaks seemed to wonder what I was doing there—a question I couldn't really answer myself. After a rather spicy *aglio e olio* spaghetti lunch (yes, yes, I am in India), I returned to the festival grounds. It wasn't exactly crowded yet, but there were groups of beautifully dressed people from many different states and regions. Things kicked off at four o'clock. The gray-haired man with the camera was given free rein. Given the somewhat messy, rather dreary surroundings, I had to be selective about what I used for a background—and almost everyone wanted to be photographed on a small stage, posed in front of the festival poster. It wasn't the best photoshoot of my life. Having entered the main tent through the VIP entrance several times, I was effectively treated as a VIP; at four o'clock, I was ushered inside and seated on a white leather sofa right at the front. And there I sat—among the dignitaries. Next, it was time for the national anthem. I stood up too, and fortunately, I was able to slip away quietly afterward. I had already seen dance routines on a stage plenty of times before.
Festival Day
Er was regen voorspeld maar ergens had de plaatselijke Boeddha nog wat gaten in de bewolking gevonden en er straalde zelfs wat. Eerst een ander hotel want waar ik sliep was het steenkoud, lag op een harde plank en de Wifi ‘wieferde’ alleen maar. Van verbinding was nauwelijks sprake. Een mens kan veel verdragen tijdens een reis, maar er zijn grenzen.Er is een “Diverse Cultural Heritage” festival gaande in de stad. Dat is echt iets voor mij, kleurrijke klederdrachten, muziek en dans. en na wat zoeken vond ik het terrein wat volledig, op wat bewapende militairen na, verlaten was. Om twee uur Sir gaat het hier los. Dan maar naar het Penga Teng Tso meer. Ook geen straf. En hoog. En wit van de sneeuw. In bochten ben ik inmiddels een meester en door wolken rijden is een fluitje. Mooie rit en de yaks vroegen zich af wat ik kwam doen. Een vraag waarop ik zelf ook geen overtuigend antwoord heb. Na een beetje pittige Alio Olio spaghetti lunch (Ja,ja ik ben in India) terug naar het festival terrein. Nog niet echt druk maar er waren van veel staten en streken groepen mooi aangeklede mensen aanwezig. En het begon om vier uur. Die grijze man met die camera mocht zijn gang gaan. Door de rommelige, wat trieste omgeving was het schipperen wat ik als achtergrond kon gebruiken en vrijwel iedereen wilde op een klein podium geschoten worden. Met de poster van het festival als achtergrond. Het werd niet de beste fotoshoot uit mijn leven. Omdat ik al vele malen via de VIP ingang de grote tent had betreden werd ik vanzelf VIP en werd om vier naar binnen getrokken, vooraan in een witte lederen bank gezet . Daar zat ik dan, tussen de hoogwaardigheidsbekleders. Vervolgens was het tijd voor het volkslied. Ik ging ook staan en gelukkig kon ik daarna zachtjes wegglippen. Dansjes op een podium had ik al vaker gezien.