A Princess in Tezpur
I read somewhere that one should learn about the history of Tezpur before visiting Agnigarh—the city’s main highlight, if you measure by elevation (it is a hill, after all). In reality, it mostly involves climbing up and down many sets of stairs to admire some rather unsightly statues. The history itself is the usual tale of handsome prince, eager young women, and meddling gods who keep throwing obstacles in their path. In this particular version, a grandchild of Krishna plays a rather questionable role. A certain King Banasura locked his own daughter away on a small hill and set the surrounding area ablaze to prevent her from meeting Prince Aniruddha. This is how the site got its name, which means "abode of fire." I didn’t bother calling the fire department; instead, I walked over to the nearby Ganesh Ghat Temple. It was crowded with young people keen on taking photos—both with each other and with me. This continued throughout the day; I’m sure I’ve ended up in countless people’s phones by now. The Ganesh temple is beautifully situated along the Brahmaputra River, which I would encounter many more times today. As I drove around the city, I witnessed what could have easily been a hundred serious accidents—yet, somehow, none actually occurred. It’s truly incredible how things always seem to work out. Then again, I’m part of the chaos myself! At the Bamuni Hills, there were loose, precarious stones that posed a real danger, and at the Mahabhairab Temple, Shiva was lurking. Fortunately, there were only worshippers present—no princesses. The priest on duty performed his ceremonies with great care. Finally, I took in the bridges spanning the Brahmaputra, and just then, a little bird landed on my hand. It had to be a princess—it couldn’t be anything else.
A Princess in Tezpur
Ik las ergens dat je de geschiedenis van Tezpur moest lezen voordat je Agnigarh bezoekt. Het hoogtepunt van deze stad. In meters misschien wel, het is een heuvel maar voor de rest loop je veel trappen op en af om afzichtelijke beelden te bewonderen. Die geschiedenis ging weer over mooie prinsen en meisjes die graag willen en goden die overal een stokje voor steken. Hier had een kleinkind van Krishna een bedenkelijke rol in het verhaal. Ene koning Banasura sloot zijn eigen dochter op op een heuveltje en stak de omgeving in brand, zodat zij prins Aniruddha niet meer kon ontmoeten. Hieraan dankt de plek haar naam, die ‘verblijfplaats van vuur’ betekent. Ik heb de brandweer niet gebeld en liep naar de vlakbei gelegen Ganesh Ghat Temple. Daar vooral jeugd die op de foto wilde. Met elkaar en met mij. Dat bleef zo de hele dag, ik ben weer in heel veel telefoons terecht gekomen. De Ganesh tempel lag wel mooi aan de Brahmaputra, die ik nog vaak zou zien vandaag. Reed wat rond in de stad en zag wel honderd ernstige ongelukken die niet gebeurden. Maar het scheelde niet veel. Het is ongelooflijk dat het altijd weer goed gaat. Ach, ik doe ook aan de chaos mee. Bij de Bamuni Hills lagen weer klauterstenen die gevaar op leverden. En in de Mahabhairab tempel lag Shiva op de loer. Er waren gelukkig alleen gelovigen, geen prinsessen. De priester van dienst voorde zijn ceremonies heel zorgvuldig uit. Tenslotte bewonderde ik nog de bruggen over de Brahmaputra en daar lande een vogeltje op mijn hand. Moet een prinses zijn, dat kan haast niet anders.
