Water of Leith Walkway
Een waterig zonnetje scheen door het raam van het Victoriaanse huis waar we verbleven. Dat klinkt romantischer dan het was. Het was er koud en het bed was wel héél knus, laten we het zo zeggen. Steve, de uitbater, had in ons bijna claustrofobische kamertje een briefje opgehangen met een opsomming van alles wat niet werkte, en de geruststellende mededeling dat hij zijn best deed om dat in de toekomst op te lossen. Maar goed, de lucht was blauw en dat is in dit land al reden genoeg om naar buiten te gaan. Vandaag stond deel twee van de Water of Leith Walkway op het programma. We besloten eigenwijs bij het eindpunt te beginnen: Leith. Ooit de trotse haven van Edinburgh en naar verluidt zelfs een van de grootste havens ter wereld. Tegenwoordig is het een levendige wijk waar hippe creatievelingen en oude locals elkaar verdragen in een wonderlijke balans. Het paste eigenlijk perfect bij ons. Toepasselijk liet Irvine Welsh zijn roman Trainspotting hier afspelen, en dat voel je nog steeds een beetje in sommige zijstraten: een tikje verlopen, een tikje rauw. Daar staat dan weer tegenover dat de graffiti hier van hoog niveau is. En alsof dat nog niet genoeg was, hebben ze hier ook nog hun eigen versie van de Bossche Verkadefabriek: de The Biscuit Factory. Het mooie van wandelen is dat je nooit precies weet wat je tegenkomt. De route bleek een soort openluchtmuseum van oude havenindustrie, afgewisseld met merkwaardige beeldhouwwerken waarin kinderarbeid ooit nog als iets bewonderenswaardigs werd gepresenteerd. Er doken blote mannen op in de rivier, vermoedelijk vrijwillig, en ergens halverwege troffen we een horde fans van Harry Potter. Die hadden zich verzameld in Dean Village om daar de sfeer van het leven van de beroemde tovenaarsleerling op te snuiven. Terwijl ze zich volledig concentreerden op het maken van de perfecte Instagramfoto, vergaten ze overigens naar het dorpje zelf te kijken. Of naar de middeleeuwse huizen. Of naar de warme chocolademelk. Wij begonnen met soep en gingen daarna over op die chocolademelk. En het regende niet de hele dag.
Dat is hier eigenlijk al een klein wonder.
